رمانتیک

سمند عمر،شتابنده است وفرصت تنگ*بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم

امید ونا امیدی

به نومیدی ، سحرگه گفت امید                   که کس ناسازگاری چون تو نشنید

بهر سو دست شوقی بود بستی                به هرجا خاطری دیدی شکستی

کشیدی بر در هر دل سپاهی                   زسوزی  ،نا له ای،  اشکی و آهی

زبونی هرچه هست وبود از توست           بساط دیده اشک آلود از توست

بس است این کار بی تدبیر کردن             جوانان را به حسرت پیر کردن

بدین تلخی ندیدم زندگـــانی                     بدین بی مایگی    بازارگانی

نهی برپای هر آزاده بنـــدی                    رسانی هر وجودی را گزنــدی

به اندوهی بسوزی خرمنی را                  کشی از دست مهری دامنی را

غبارت چشم را تاریکی آموخت                شرارت ریشه اندیشه را سوخت

دوصد راه هوس را چاره کردی               هزاران آرزو را آه کردی

ز امواج تو ایمن ساحلی نیست                  ز تاراج تو فارغ ، حاصلی نیست

مرا در هر دلي ،خوش جايگاهيست            به سوي هر ره تاريــــك راهيست

دهم آزردگان را موميــــــــــايي                شوم در تيرگيهــــا روشنـــــــــايي

دلي را شــــــاد دارم با پيــــامي                 نشانم پرتـــــــــوي را با ظــلامي

عروس وقت را آرايش از ماست                بناي عشـــق را پيدايش از ماست

غمي را ره   ببندم با ســـــروري                سليماني را پديد آرم ز مــــوري

بهر آتش ،  گلستــــــاني   فرستم                بهر  سرگشته  ســاماني  فرستم

                 خوش آن رمزي كه عشـــــقي را نويدست         

                 خوش آن دل كاندر آن نور امــــــيد است